У Мінску ў Літаратурным музеі Максіма Багдановіча цяпер працуе выстава «Краса і сіла», дзе прадстаўлены творы Веры Занкевіч — адной з найбольш вядомых у Беларусі майстрых бісерапляцення з больш як дваццацігадовым досведам.
Вера Занкевіч: хто яна
Мастачка Вера Занкевіч — вядомая ў Беларусі майстрыха бісерапляцення. Яе творчы шлях налічвае больш за 20 гадоў, за гэты час яна ўдзельнічала ў дзясятках выстаў, у тым ліку персанальных, і падрыхтавала ўласную кнігу.
У 2002 годзе Вера Пярмінава скончыла Мінскі гарадскі вучэбна-прафесійны цэнтр дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва (цяпер — каледж імя Кедышкі), а ў 2008 годзе — БДПУ, атрымаўшы кваліфікацыю мастака-педагога. Акрамя майстэрства, Занкевіч займалася даследаваннем традыцыі бісерапляцення. У 2015 годзе па выніках даследчай працы яна стварыла кнігу «Бісерапляценне ў беларускай традыцыі».
Мастачка працуе ў этнічным стылі і стварае ўпрыгажэнні: браслеты, гарлячкі, герданы — буйныя нагрудныя ўпрыгажэнні ў выглядзе шырокіх стужак, што паўтараюць матывы традыцыйнага ткацтва.
Выстава «Краса і сіла»
У Літаратурным музеі Максіма Багдановіча праходзіць выстава «Краса і сіла» — сумесная экспазіцыя Веры Занкевіч і мастака Юрыя Хілько.
«Назва выставы «Краса і сіла» — гэта словы Максіма Багдановіча, так называўся ягоны артыкул, такую назву прапанавалі ў музеі. І гэтая назва вельмі адпавядае майму цяперашняму перыяду ў творчасці — росквіт, натхненне, шмат новых прыгожых ідэй, жаданне і магчымасць іх рэалізаваць. Частку экспазіцыі складае калекцыя ўпрыгажэнняў, на якія мяне натхнілі слуцкія паясы, гэта мая аўтарская інтэрпрэтацыя вядомых мастацкіх вырабаў. Сярод упрыгажэнняў ёсць гарлячка з назвай «Цвяток радзімы», той самы, які, забыўшыся, рука сама ткала «заміж персідскага ўзору»», — расказвае пра выставу мастачка.
Слуцкія паясы — унікальны феномен у гісторыі беларускага дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, арганічна ўпісаны ў кантэкст еўрапейскай культуры. Сёння яны выступаюць як самастойны твор мастацтва і як важны нацыянальны сімвал, вядомы дзякуючы і Максіму Багдановічу, аўтару верша «Слуцкія ткачыхі».
Спецыяльна для выставы Вера Занкевіч, сябра Беларускага саюза майстроў народнай творчасці, распрацавала серыю жаночых упрыгажэнняў з бісеру са стылізаванымі матывамі слуцкіх паясоў. Кветкавыя ўзоры з’яўляюцца на герданах, завушніцах, гарлячках і іншых работах — сімвалізуючы захаванне традыцый і іх сучаснае творчае пераасэнсаванне.
У экспазіцыю таксама ўвайшлі ўпрыгажэнні, створаныя па матывах гарлячак: кайнерыкі і чокеры ў старажытнай тэхніцы нізання, вырабы з арнаментамі тканых і вышываных строяў, герданы з матывамі традыцыйных беларускіх касцюмаў, а таксама калекцыя велікодных яек на драўлянай аснове, аплеценых бісерам.
Дзе паглядзець
Выстава працуе ў Літаратурным музеі Максіма Багдановіча ў Мінску да 22 снежня.
Як беларускія майстры могуць рабіць сваю творчасць бачнай
Многія беларускія рамеснікі сутыкаюцца з адной праблемай: людзі ведаюць пра іх працу праз інстаграм, але не ведаюць, дзе паглядзець рэчы жывём. У апошнія гады з’явілася некалькі працоўных мадэляў, якія дапамагаюць гэта вырашаць:
- Супрацоўніцтва з музеямі і галерэямі. Як у выпадку Веры Занкевіч, персанальныя і сумесныя выставы становяцца спосабам паказаць традыцыйныя тэхнікі шырэйшай публіцы.
- Невялікія куратарскія падзеі. Мастры аб’ядноўваюцца і робяць камерныя лакальныя выставы ў культурных прасторах, кавярнях і бібліятэках — гэта танней і даступней.
- Асветніцкая праца. Частка майстроў запускае міні-лекцыі, сустрэчы «пакажу і распавяду», што стварае попыт на жывое знаёмства з рамяством.
Такія фарматы не проста паказваюць вырабы, а ствараюць сувязь паміж аўтарам і гледачом, дазваляючы падтрымліваць рамяство не толькі пакупкамі, але і цікавасцю.
